ทุกขณะไม่ว่าฉันจะทำอะไร
ฉันจะได้ยินเสียงตัวเอง

คิดแบบนั้นคิดแบบนี้
ทำได้บ้างไม่ได้บ้าง

ก้องกังวานอยู่ในหูทั้งสองข้าง
จนบางทีเหมือนหมุนอยู่ในเครื่องซักผ้า
จนบางครั้งอดวิงเวียนไม่ได้

เพื่อนสนิทผู้หนึ่งที่รู้จักกัน
เสนอว่า ควรจะทำบล็อกเอาไว้

เพื่อสนองตัณหาบ้าบอของตัวเอง
ไม่ให้บ้าไปจริงๆซะก่อน

คิดอะไรก็เขียนเอาไว้
เผื่อวันนึงเมื่อมองกลับมา
เราอาจจะหัวเราะหรือร้องไห้

กับตนเองในเวลานี้…
ก็วันนี้ร้องไห้

วันนั้นอาจจะหัวเราะ
ให้กับน้ำตาในวันนี้…ก็เป็นได้